تو مرا ساده و بی اندیشه

برای آرامشت

چون عروسک می خواستی

... ولی من تو را

آن چنان که بودی

! دوست می داشتم

با دروغ های قشنگت

مهربانی هایت

و خنده های ترد زیبایت

...دست هایت را بی ریا

...بی منت

و بی آرزو

آن چنان که بود عاشقانه

دوست می داشتم .

ای نازنین ...

تندیس ترا من از واقعیت

وجود تو ساخته ام

مگو ... مگو که تندیس ترا

بشکنم که

شکستن آن تندیس

شکستن خود من است

اشکهایم را ببین

صورت عروسکت زیر باران

!...خیس شده است